Bijgeloof

Iedereen kan je vertellen dat gokkers bijgelovige mensen zijn. Ze dragen geluksbrengende t-shirts, hoeden, sokken en schoenen. Vaak hangt er een geluksbrengend hangertje rond hun nek. Soms zien ze er nogal belachelijk wanneer je hen van stoel ziet veranderen om de kwade krachten ten vermijden.

"Het is niet makkelijk om je geluksnummers te vinden" kloeg een vrouw die elk jaar een week naar Las Vegas gaat om te roulette te spelen. "Net wanneer je denkt dat je ze gevonden hebt, veranderen ze weer"

Uitspraken als deze kunnen heel dom lijken voor de proffesionele speler die vertrouwt op de kansen en die zijn leven niet laat domineren door bijgeloof. Toch geloof ik dat vele proffesionele spelers nu en dan dingen doen om louter bijgelovige redenen. Ze zullen het natuurlijk niet toegeven, maar toch is het zo.

De tragedie is dat velen, die anders geslaagd zouden zijn in de harde pokerwereld, slachtoffer worden van hun bijgeloof. Ik herinner me een jonge speler uit Ohio die weigerde zijn hold'em spel te beginnen met een paar azen of koningen omdat hij een levensechte droom gehad had dat hij dan onmiddelijk bankroet zou gaan. Hij is uiteindelijk bankroet gegaan maar dat was omdat hij nooit zijn koningen en azen speelde.

Het raarste bijgeloof dat ik ooit gezien heb was waarschijnlijk dat van een man uit Canada, Alexander genaamd. Toen hij regelmatig kwam te spelen in casino "the Dunes" probeerde iedereen hem Alex te noemen omdat dat makkelijker was. Maar hij maakte zich telkens kwaad en zei altijd "De naam is Alexander!" en dan spelde hij het.

Op een dag, nadat iemand hem Alex genoemd had stond hij op en begonnen luid te roepen "Alexander! Alexander! Alexander!" Dit misschien wel twintig keer voordat hij eindelijk kalmeerde en weer op zijn stoel ging zitten. Dus uiteindelijk noemde iedereen hem maar gewoon Alexander zoals hij het wilde.

Hij was geen goede speler en niemand verwachtte dat hij ooit de stad zou verlaten met geld op zak. Maar hij bracht een serieuze bankroll mee, meer dan $200,000. Hij was in zijn derde week en had nog steeds geld op zak.

Ik zal zijn laatste avond nooit vergeten. Hij kwam het casino binnen in de vreemdste t-shirt. Het t-shirt had overal zakken. Grote zakken, kleine zakken, stoffen zakken en papieren zakken. Wij wisten wel beter dan commentaar te leveren.

Het was een No-Limit Hold'em spel. Hij zat naast mij en zei "deel niet voor mij, ik wil gewoon even naar het spel kijken" Dus speelde ik een hand en won met vier zessen – twee in mijn hand en twee op de tafel. Rip!

Verrast keek ik om. Alexander had een van zijn zakken kapot gescheurd.

We waren allemaal nieuwsgierig naar zijn uitleg natuurlijk maar niemand durfde het te vragen.
Ongeveer 15 handen later kwam een nieuwe luide scheur!

Deze keer was Slim gewonnen door zijn Aas en koning van harten te combineren met de drie harten van de flop die op de tafel lagen. Ik keek om en zag dat Alexander een andere zak van zijn t-shirt gescheurd had.

Deze keer keek hij me aan en zei "laat dit je niet van slag brengen, ik ben gewoon een beetje bijgelovig. Dat is waarom ik niet wil dat iemand me Alex noemt. Die naam heeft me altijd al ongeluk gebracht. Gisteren sprak ik met mijn vader uit Toronto en vertelde hem dat ik slecht aan het spelen was. Hij zei dat ik, elke keer dat ik een goede hand zie een zak moet kapot scheuren. En dan zouden die handen vroeg of laat sowieso naar mij komen..."